حدود 10 سال پیش به دلیل حمایت از تولید ماشین آلات چاپ و بسته بندی و همچنین محدودیت های بین المللی واردات ماشین آلات چاپ و بسته بندی به کشور محدود شده بود. در حال حاضر شرایط را چگونه ارزیابی می کنید؟
در آن زمان دولت سیاست حمایتی از تولید داخلی این ماشین آلات را داشت ولی عملا متوجه شد که پیشرفت در فضای رقابتی امکان پذیر است، بنابراین مجددا شرایط واردات فراهم شد و ما در آن زمان از واردات ماشین های ساده سلفون کشی دستی شروع کردیم. این ماشین آلات از هند وارد می شد و بسیار از آنها استقبال شد.
در حال حاضر نیز واردات این ماشین آلات از سه کشور انگلستان، هندوستان و چین انجام می دهم که طی دو سال گذشته بیشتر واردات از چین صورت گرفت.
کیفیت محصولات چینی که به ایران وارد می شود، غالبا مطلوب نیست. شما عامل را چه می دانید؟
در ایران بعضی از سفارش دهندگان با هدف پرداخت بهای کمتر، جنس نامرغوب را سفارش می دهند و طبیعی است که محصولات نامرغوب هم وارد بازار می شود.
نحوه کار شما به چه صورت است؟
ما تنها شرکتی هستیم که خودمان خریدار را ساپورت مالی می کنیم. البته بیش از آن کار مشاوره را انجام می دهیم و نیازسنجی می کنیم. به جرات می توانم بگویم که درصد بالایی از صحافی های ایران را با تهیه دستگاه های finishing تجهیز کرده ایم و در بسیاری از موارد سایت ها را راه اندازی کرده ایم.
در سفری که به این کشور داشتید و در بازدیدهایی که انجام دادید، چه عاملی را در رشد ناگهانی صنعت این کشور موثر ارزیابی کردید؟
من 13 سال پیش هم به این کشور سفر کرده بودم ولی چین آن زمان با امروز قابل قیاس نبود. به نظر من حمایت های جدی دولت از تولید، عامل نخست و شکوفایی خلاقیت مردم در اثر این حمایت ها عامل بعدی موفقیت چین است. عامل سومی هم بود که شاید از نظر بسیاری پنهان مانده باشد آن هم به کارگیری زنان جامعه در جای جای صنعت این کشور است.من معتقدم که در جهان امروز شانه های ظریف جایی در عرصه تجارت ندارد و زنان ایرانی نیز باید بیاموزند که در برابر کار سخت کوش و مسوولیت پذیر هستند.
شما به عنوان یک مدیر پیشکسوت زن موانع رشد اجتماعی و اقتصادی زنان ایران را در چه می بینید؟
من مخالفم که بگویم باید به زنان میدان داد. زنان می توانند خودشان میدان داری کنند. در دنیای امروز هیچ جامعه ای نمی تواند زنانش را به عنوان بازوی کار نادیده بگیرد؛ چراکه جامعه عقب مانده می شود. جامعه ما یک جامعه سنتی است و شغل من به نظر شغلی مردانه است. این یک واقعیت است که در هیچ کجای دنیا این طور نبوده که گرفتن حق آسان باشد. اما درباره موانع، نظر من این است که این واقعیت دارد که همه راه ها باز نیست ولی زنان کمتر دیده و مطرح می شوند. هیچ منع قانونی وجود ندارد ولی موانع عرفی است. زنان ناچار به رعایت چارچوب هایی هستند که مردان نیستند.
همکاری دو وزارتخانه بازرگانی و فرهنگ و ارشاد اسلامی با بازرگانان را چه طور می بینید؟
وزارت ارشاد هر ساله روز ملی صنعت چاپ را که روز 11 شهریور است با برگزاری همایش هایی جشن می گیرد. این اقدام خوبی است ولی متاسفانه در این صنعت با وجود ورود طیف وسیعی از جوانان، هرگز جوانان از منظر داوران این مراسم دیده نمی شوند. این موضوع شامل حال زنان هم می شود. همواره پاسداشت ها از تعداد محدودی افراد صورت می گیرد که سال های سال است نام آنها در این صنعت تکرار شده است. من فکر می کنم، این سیاست درستی نیست که جوانان نادیده گرفته شوند. این گلایه ای است که من از این وزارتخانه دارم و اینجا جای مناسبی برای طرح آن است. اما درباره سوال شما، مجوزهای ما برای واردات ابتدا از سوی وزارت ارشاد تایید و سپس به وزارت بازرگانی می رود.
این صنعت یک صنعت فرهنگی است و باید برای آن تسهیلات ویژه ای قائل شد. یکی از مهم ترین مشکلات ما ارسال پول است که از طریق گشایش اعتبار امکان پذیر نیست. این برای من جای سوال دارد که ما حجم بالایی از ارتباطات مالی و به خصوص واردات را از چین داریم ولی حتی یک شعبه بانک ملی در چین نداریم. وجود چنین شعبه ای می توانست در شرایط محدودیت های بانکی فعلی راهگشا باشد. امروز بسیاری از تاجران کم و بیش مشکلات بانکی خود را از طریق معدود بانک های خصوصی مرتفع می کنند. در خواست جدی من این است که این امکان را به فعالان این حوزه فرهنگی بدهند که کار تجارت خود را بدون انتقال ارز انجام بدهند. ما ناچار هستیم برای انجام مبادلات مالی یا پولمان را در جیبمان بگذاریم و برویم از کشور مقصد خرید کنیم یا دست به صادرات مقطعی بزنیم در حالی که کار ما صادرات نیست.
آیا تغییرات تعرفه ای نیز داشته اید؟
خیر- تعرفه ما همان چهار درصد است ولی تغییرات هزینه ای داشتیم که به دلیل نوسان ارز بود. قبلا که دلار از سبد ارزی حذف بود گفتند با یورو کار کنیم و ما هم چنین کردیم با اینکه قیمت یورو بالا بود. ولی در زمانی که بانک ها تحریم شده اند تاجران دوباره به دلار روی آورده اند. اما موضوعی است که وزارت ارشاد نیز باید به آن توجه ویژه ای داشته باشد و آن هم حمایت از ضعیف ترین قشر صنعت چاپ تا صحافی است. وزارت ارشاد حمایت های خود را به چاپخانه ها متمرکز کرده است و از صحافی ها غافل مانده، در حالی که صحافی ها به دلیل ناتوانی مالی نیاز به تجهیز و تسهیلات دولتی دارند. من پیشنهاد می دهم که دولت فعالان این صنف را منسجم کند و تمرکز خود را بر توسعه این صنف و همچنین بر توسعه بسته بندی بگذارد. بسته بندی ایران با ضعف بسیاری مواجه است و این موضوع تاثیرات منفی قابل ملاحظه ای به صادرات کشومان گذاشته است.
تاسیس یک صندوق حمایتی و یک تعاونی می تواند راه حلی عملی برای حمایت از این صنف باشد. بسیاری از جوانان چه زنان و چه مردان در این صنف مشغول کارند و نیاز به حمایت جدی دارند. دولت باید عرصه حمایت خود را وسیع تر کند و نگاهی به فارغ التحصیلان این رشته بیاندازد. متاسفانه دانشجویان صنعت چاپ در عرصه عمل ناتوان هستند و تنها از لحاظ تئوری تقویت شده اند. دلیل هم نداشتن لابراتوار به روز برای گذراندن واحدهای عملی است.
در این زمینه من مایل هستم که فضایی را برای آموزش دانشجویان تجهیز کنم و به این منظور نیازمند حمایت دولت هستم تا مکان مناسبی را در اختیار بگذارد.
منبع :روزنامه دنيای اقتصاد تاریخ : 4 آذر 1387 شاخه : تجارت و بازرگانی
